Nudno raczej. Pod klawiaturą zgromadziła się już spora warstwa kurzu, mogę z powodzeniem rysowac na nim imitację babcinych pelargonii. Wszystko mam porozpieprzane, jakieś dwa dni temu burza otworzyła okno, które z wielkim hukiem zbiło wszystkie moje szparagały leżące na parapecie - przedpotopowa lampka, kilka szklanych buteleczek i jakieś figurki. Jak łatwo się domyślic, jeszcze nie naszła mnie chęc pozbierania odłamków szkła i porcelany. Niech sobie leżą, ot. Przedwakacyjny entuzjazm powoli się wykańcza, a w zasadzie już go wcale nie ma.
(świetną pułapką na muchy jest kubuś z pomarańczą, wszystkie wlecą.)
Zu jest gruba, ma świński ryj i spsiałe ciało, podły nastrój. Aseksualizm nabyty. Ale nic sobie z tego nie robię, na coś tam trzeba w końcu umrzec.
Czasami tylko chciałabym z kimś porozmawiac, żeby ktoś mnie wysłuchał, przytulił bla, bla. Nie, głupie gadanie. Nic się nie zmieni.

("jestem samotna" w osiemdziesięciu stronach, ha. Prozaiczny problem.)